Pandora's Box - Borders of Love 1.

Borders of Love 1. - October 2017

Imagine love

Imagine music

Imagine peace

'Imagine all the people... 

sharing the world...' 

It was 14 February 2010 night that Lobna and Robert (to be called lob&rob later on) met for the first time at Lonely Beach at Thailand. It was the Chinese New Year and accidentally Valentine Day too. Robert was travelling with his sister Sarah and both were saying at Lonely Beach for quite a bit. Robert was called between his friends Rock Star Rob. He wasn't a professional musician but he has a huge lover of Syd Barret, Jimi Hendrix, Jim Morrison, Pink Floyd, The Door and a lot more of interesting information about the 60s & 70s music history and stories. Rob had a brand new black yamaha classic guitar that I would learn later that he was playing and signing with lyrics from nowhere once he was happy or drunk or angry or sad or tried or laying on a laylo… he basically play in each status he is in as if his word would come out from his guitar translated into his fingers and into his lyrics, as a way of expressing himself into the world instead of spending his time talking, other than than he would usually be silent and shy. 

Lobna; myself, called Lob between my friends. I just arrived at Thailand one week before it. I was working at International Road Transport Union based in Switzerland for almost 4 years and I needed to take a long break. I left my job after my last project where I managed to organise a meeting between Arab Union and European Union to collaborate. I took a Lonely Planet with me decided to go to Thailand. I aways had Lonely Planet whenever I traveled and since I’m a 3rd world citizen I never tried to bother myself applying for visas for vacations. The world was big enough to explore and I was traveling to 1st and 2nd world since I had to because of my multiple jobs and my meeting I did so far.

Bangkonk was too crazy, too noisy, too crowd, for much of everything for my taste. I checked at Lonely Planet and found there is a great party at Lonely Beach! I backed First a bus for 2 hours then a fast -but absolutely not fast- 9 hours train followed by 5 hours by a car, 45 minutes at freeboot and finally 30 minutes by Tuk Tuk (a little seating thing can carry 4 people and their stuff with a tiny motorcycle) lastly arrived! I found a bungalow, took a shower and head to the party!

Robert and Sarah were already at the the party at Lonely Beach that night. The Beach was full of people from around the globe and everyone was dancing. It was probably the biggest party I have ever saw in my life. It was full with tattoos makers, glow in the darks painters, papers lights floating around in all colours, dragons made of colourful papers, Thai massage masters, fantastic food and fruit everywhere, drinks served in coconuts and buckets full of Thai whisky with eventually made the entire beach completely drunk!

Between all the crowd Sarah and me at some point started to dance on the stage were the musicians are. I do remember we did share our drink with her and her bother, rob, just before climbing of the stage, that rob was handsome and cool. We were trying to buy a drink with rob and Thai people got confused about out names lob and rob. The day in 2010 we stared to call us lob&rob until today.

At some point Sarah just pushed out of the stage and I fell down about 2 meters to the sand and rob has to come and help me to goto the hospital first to check if I had broken my ankle but lucky it wasn’t. We were then send to a Thai massage for a couple of days and not to be able to walk on that leg. It was late and rob has to help me walking to me bungalow back. We had a long night until early morning talking about music. After that lob&rob traveled for 6 months about Thailand and Cambodia. Sarah traveled with us for a while but later she left and we continued. We tried to go to Vietnam so we applied for a visa but my visa was rejected were rob visa was alright but Rob didn't go without me.

We continued to travel back into Thailand again. When we met in 2010 both of us were hurt bout making a family. Each of us had its our story. Rob has lost his mother just a few years ago and I never trusted a man referring to my alive but for me dead father. We never really talked about it until we get really completely drunk or if Sarah had told me before she had left us. So we had a simple plan that we agreed on without mentioning it. lob&rob had a plan, lob would plan next destination, both travel, find a bungalow, go swim, have sex and shower, lob take pictures, yoga, read and write while rob play and sing.

Bureaucracy & Love

Pandora's Box - memories - May 2017

A gas bullet did not but bureaucracy might kill me. 

I guess everyone got the public news that Robert & me are finally after 7 years decided to settle & to get married. But everyone is asking us 'when' is the wedding? 

We are still waiting for the 'municipality' to give us an ok to get married. After that we need to get an appointment for a wedding. Once we are married our file will be send to the 'department of foreign affairs' then I have to go back to the country that I come from and apply to change my UK tourist visa to a residence visa. That might take sometime and I have to stay out of UK until I get a residence visa. The funny thing is that I didn't go to Turkey for almost 3 years since the accident and I'm not sure I will be safe right now considering me being an icon, my case being never opened plus my interviews internationally and my Gezi theatre might bother the boss. 

I'm getting married in UK with my Turkish passport as I'm travelling with it for years so far. My Jordanian passport was expired in 2008 but of course it does inform on my 'birth certificate' that I'm Jordanian. So I will ask once we are married if I can go and get the UK residence visa in Jordan and inform my worries about my security in Turkey. Meanwhile I can renew my passport inside Jordan as I was informed that it would take forever in the Jordanian embassy in UK plus a penal for being outside the country with an expired passport. I can go to Jordan with my Turkish passport, as there is no visa between two countries. 

The UK 'municipality' will answer our marriage between 28-70 days starting 26 April (In fact we did apply on 28 March but for almost an absurd reason the translation of my divorce was not accepted so we had to do it again) My EU working visa will end at 31 July. UK tourist visa will end at 31 August. It is all very tight and if the UK municipality waits until the last day I might end up with no insurance in EU at all! My medicine cannot be sold at the pharmacy without a prescription from a neurology doctor. Usually I must see a neurologist every month for a general check since I did have a few epilepsies after Gezi Park and I take 3000 mg everyday plus endless painkillers as my headache didn't stop for a single moment since I woke up. My doctor is in Berlin and I'm advised not to leave the country before I get the reply from the municipality. I do have enough medicine for 2 more months. But after it I need to see a neurologist to write my medicine or I will end up in multi focal sympathetic epilepsies. 

To be honest it is all tragically funny; it should have been romantic with Robert and me, being in love and meeting after 7 years again, building a new life together and finally deciding to settle and get old together. I found wedding dress from the 1950s but now I will be thinking during the party we need to leave the country after this and to get me a residence sticker on my passport! This bureaucracy is just playing language-games! Frankly a gas bullet did not but bureaucracy might kill me. I'm tried of these documents & visas and being also healthily sick. I asked my mother the other day; 'when does this exile finish mother?! She smiled; trying to give me some power over Skype. She said 'Soon Lulu, soon'. She send me her Israel'i 'birth certificate' in 'Hebrew & Arabic' in 1945 in Jerusalem and the picture of my grandfather with him as a traffic police in his English uniform as Palestine was mandated by England until 1948. 

After Gezi I moved to Denmark then to Germany and now a new country with new bureaucracy while all I need is to 'heal': my brain, my pain, my body, my languages, to write, to sing, to play, how to live with epilepsy... but those are the times when I don't write a lot. When I want to write during these times I either end up complaining or swearing at the world. I'm still angry; in fact I'm furious, but still again I cannot stop thinking about Stephen Hawking is still hoping to go to space! The world is in hell, it was always like it but there are good people around me and I'm blessed to find them. So I do remember to take a breath and enjoy living & loving “

Selected texts from my travel diary- Part 1

“The lunatic is in my head...you lock the door and throw away the key...there is someone in my head and it’s not me” Pink Floyd

Who wouldn’t have questioned his life in a place like this?! I can’t help thinking how many sun sets and rises I’ve missed. I recall crying silently as I smoked my first fag in front of the office in Istanbul under the shadow of the Plaza palms.

They were standing there staring at me, reminding me of the fakeness of the life I had, just as fake as their existence in the road sides of the plaza entrance was!

Yet once again I’m identifying my existence with another palm tree as I look out of the window of this bamboo shack on the seaside of this heaven I am at.

This palm hasn’t been carried here by a truck; it wasn’t produced in a green house, has real coconuts and hosts a million ants.

There is no dark side of the moon...it's all dark!

Pandora's Box: Cairo

Midan Al Tahrir - Wast El Balad: Burası herşeyin merkezi sayılır, çarşılar turlu turlu, tam hengame burasi ve gormeye kesin deger. Kahire Müzesi de burda ona en az birkaç saat ayırın çok şey var. Mumya bölümüne girmek için ayrı bilet lazım bence orayı da görün ilginç çok. Sana beleş yada ucuz bilet girişler; Arab oldugun icin ilk defa bir ise yaradı Arab olmak :} Kaan full bilet öder. 

Müzeden çıkınca sırtınızı Meydan Al Tahrire dönüp yürüyün Talat Harb Caddesinin başını bulun ve caddeden Wast El Balad'a doğru yürüyün. Taksiye binmek o trafikte dev anlamsız! 

Talat Harb Caddesinden aşağı yürüyün Kushary El Tahrir'ı bulun Kushary yiyin tabi!

Kushary'dan sonra devam edin yine ayni cadde; Talat Harb, Australian Hostel'i bulun. Amr, Ehab, Ahmad, Peter, Mustafa hepsi tanır beni. Çay için onlarla her biri mizah ustası. Size çok ucuza piramit turu ayarlarlar. Piramitlere ertesi gün gidersiniz zaten. 

Ordan çıkınca Meydan Talat Harbı görün yine yürüyerek. Sonra Taksiye binin Khan Al Khaleely'ye gidin. Azhar Universitesi ve Dar El Ulum orda; Annemin okulu :).

Aynı yerde Camii El Huseyny var. Orda bir sürü çarşı pazar kahve vs var. Najeeb Mahfouz Cafe'de takılın yemek nargile naneli çay :)  Burada İslamic Cairo ilerde Fatemilerden yenini kalma yeni restore edilmiş camiler medreseler vs var sonra eskicileri da git. Ortalık çirkinleşmeye başlayınca geri dönün. Sakat olabilir. 

Akaşm yemeği için Taksiy'le Wast El Balad'te Felfelah'yı bulun şahane yemekleri var:) 

Eve gidin artık. Ya da gece dışarı çıkcaksanız yine Taksi ile Zamale'ke gidin. dolanın orda. Lonely Planette Le Bourjin diye bi yer var bi de süper Mulokhye ve güvercin dolması yapan yer var onu da bulabilirsin artık yaw: ) 

*** Kahire'yi 2008'de bir kaç kere ziyaret ettim.

29 Eylül 2010'de Kız kardeşimle seyahat notlarımı paylaşmıştım..,  

Pandora's Box:Darwin'in Tanrısı

İstanbul’a tatil için geldiğimiz zaman annem tömer’e gitti birkaç hafta, yavaşça Türkçe öğrenmek için. Anneannem Türk olmasına rağmen çocuklarına hiç Türkçe öğretmemişti. Kardeşim ve ben cocuk olduğumuz için henüz derse kayıt etmediler ama annemin yanında derse girmemiz için izin verdiler. Türkçe’de bir sürü Arapça kelimeler vardı, onu fark ettim, derste bazen Türkçe bilmiyor olmama rağmen Arapça kelimeler bazen işime yariyordu. Bir gün tömer’de susadım annem beni kantine gönderdi, gittim ve ‘şarap’ istedim, gündüz vakti, 10 yaşında bir çocuk, tabiki kantindekiler epey güldüler, ben de ağlayarak gittim neden benimle dalga geçiyorlar diye. Şarap Arapça bir kelime ve içecek anlamına geliyor halbuki Türkçede şarap üzümden yapılan alkollü bir içecek, Arapçada şarap 'nabidh' demek. Neyse ki Türkçe öğretmen açıkladı ve o sırada kantindekiler ‘ağlama tamam biz de bilmiyorduk’ diye gelipte bana bedava üzüm suyu verdiler.

Ortaokulda devlet okula gittik. Kızlar İle erkekler ayrı okullara veriliyordu. Dolayısıyla sadece kız arkadaşlarım oldu. Annem kütüphaneci olduğu için ayrıca evde de kütüphane vardı; hoş annemim evinde hala kocaman kütüphanesi var. Tabi çocuklar olarak sürekli okuyorduk. İki kere devlette ödül almıştık okuma yarışmasından. Sevdiğim kitapları senaryo yapardım sonra okulda hem yönetir hem de başrol aldırdım. Bir gün Cinderella oyunu yaptım ama erkek olmadığı için bazı kızları erkek gibi giydirip öyle oynadık. 

O okulda bir sürü kız başörtülüydü. Annem hiç bir zaman başörtü ile alakası olmadı. Ama ben okulda olan kız arkadaşlarıma uydum ve başörtü taktım. Tabi o zamanlar hala tanrıya inanırdım. Anneme bile kızmıştım neden takmıyorsun diye. Annem ‘sen ne istiyorsan yap bana da karışma’ dedi. Birkaç gün yaptım. Okulda sadece kızlar olduğu için okulda takmak gerekmiyordu sadece okuldan çıkınca. Takarken örtüyü kapatmak için iğne ile birleştiriyorsun, örtüyü önce düzenliyorsun sonra iğneyi takıyorsun. İğneyi dudaklarımın arasında duruyordu bir anda iğneyi yuttum! Panik olduk, kızlar İle beraber cümbür cemaat beni eve götürdüler. Annem çok güldü; “Tamam boğazından geçmiş, sorun değil ama bir doktora gidelim’ dedi. Doktora gittik. O da sorun değil ama ‘apandisite ulaşırsa iyi olmaz’ dedi. ‘Boka bakmak gerekiyor bir süre’ dedi. Bir hafta sürekli dışkının içinde bakıp ve çıkıp çıkmadığı bakmak zorunda kaldım! Bir daha da örtü mörtü tövbe ettim. Sonra da Darwin ve felsefe okumaya başlayınca tanrı İle aramız bozuldu. 

Pandora's Box: Bonjour Pape

Ürdün’de ben 4’cü sınıfta iken annem ve kardeşime ile beraber Hristiyan köye taşındık.

Okula giderken yolda çocuklar kardeşime ve bana taş attılar ‘muslumanlar! muslumanlar!’ diye. Annem bizi alıp muhtara gitti ve olayı anlattı.O gün köylüler şarap yapıyorlardı. Üzümü ezmek gerekiyordu ama sadece bakire kızlar yapabiliyorlardı. Bu sefer müslümanlar olmamıza rağmen kız kardeşim ve ben Hıristiyan çocuklar ile üzümü beraber ezdik. 

Yaşadığımız evin etrafında şeftali çiftliği vardi. Evin etrafında kocaman bir bahçe vardı. Evin  çevresinde olan şeftali ağaçları mahsulünü biz alıyorduk, diğer şeftali ağaçlarını bir çiftçi topluyordu. Fark ettiğim sezon boyunca kuru otları yakıyorlardı. Bir gün birkaç arkadaşlarla otu biz de yaktık ama tabi bilmiyoruz ki etrafında toprak ile sınır yapıyorlar ki ateş başka bir yere dağılmasın diye. İşte o gün 10 tane ağacı yaktık! Ev sahibi delirdi ‘öldüreceğim O Çocukları’ diye bağırıyordu ve annem bizi sakladı, adam o kadar sinirliydi ki! Zor bir ders oldu ama ondan sonra bahcede olan her şeyi once öğreniyordum sonra yapıyordum. 

Bahçede Annem bir sürü şeyler ekti; bir sürü sebzeler ve çiçekler. O zamanlar anneme dikkat İle de izlerdim ve yardım ederdim. Yıllar sonra ben ormana taşınırken yavaş yavaş eski bilgileri ve yeni bilgileri harmanlamaya ve öğrenmeye başladım.

Hristiyan bir okula gitmemizi annem seçti çünkü daha erken İngilizce ve Fransızca dersleri oluyordu, diğer okullarda daha geç veriliyordu. Fransızca dersleri Papaz veriyordu. Papaz sınıfa gelince ‘bonjour les enfants’ derdi biz çocuklar cevap veriyorduk ‘bonjour pape’ diye. Bir gün hoca değişti ve Lübnanlı bir kız veriyordu. Geldigi ilk gun sınıfa girdi ve aynen ‘bonjour les enfants’ dedi cocuklar olarak biz ayni cevabi verdik ‘bonjour pape’! Ogretmen gulmekten nerdesye agladi. 

Evin yanında kocaman bir meşe ağacı vardı, 100 yıldan daha eski bir ağaç, o kadar ki altında piknik yapardık ve güneş almasın diye en az dört tane araba park edebiliyordu. 

Kardeşim ve ben o küçük çadırlarımızla ağacın altında çadırları kurardık. Lazım olacak yatak, battaniye, oyuncaklar koyardık ve ısrarla anneme ‘biz bu gece burada yatacağız’ derdik, annem de iyi olur derdi. Gece olunca dışardan hayvanların seslerini duyunca koşarak eve dönerdik. 

Evde bir papağan vardı. Annemin araba tamircisi Türktü ve onlar Türkiye’ye gidince papağanı bize verdiler. Birisi eve girince yada papağan sinirli olunca ‘ siktir git! siktir git!’ diye bağırıyordu! Neyseki bize gelen misafirler Arap oldukları için anlamıyorlardı. 

O zamanlarda Türkiye taşınma fikri annemin aklında vardı. Ama biz çocuklar bunu bilmiyorduk. Annem ile babam ben 2 yaşında ayrıldılar. Ve bir erkek eğer bir kızı var ise 15 yaşında kimseye sormadan alabilirdi. Annem yaşamı boyunca erkil baskısına maruz kalmış ve direnmişti ama yine de kötü bir tecrübesi vardı. Babamdan önce evlenmişti ve benden 15 yaş büyük bir ablam vardı. Annem babam İle evlenince ve annem benimle hamileyken eski kocası ablamı kapıdan alıp Suudi Arabistan götürdü ve ben ablamı 20 yaşında görebilirdim. Annem asla bir kere daha olmasın diye ben 15 yaşımdan önce ülkeden çıkmamız gerekiyordu. 

Anneannem Türk olduğu için çocuklarına kaydetti Türk elçiliğine. Böylelikle çocukların Türk kimlikleri vardı. Annem öğretmen olduğu için yazın okullar üç ay tatil olur. Tatil olur olmaz annem ve kız kardeşlerimle beraber arabaya atlardık. annem Amman’dan İstanbul’a kadar araba kullanırdı. O seyahatler o kadar keyifliydi ki onun hatıraları hala aklımda var. 

Annem gündüz kullanırdı. Akşam üzeri biz neredeyiz bir otel bulur ve kalırdık. Sabah erken kalkıyorduk, etrafı geziyorduk sonra tekrar yola çıkıyorduk. Bir gün, otobanda gidiyoruz gidiyoruz gidiyoruz ve gece olmak üzere ve kalacak bir yer henüz görmedik. Annem yoruldu, bir benzin istasyonunda girdik, kimse yok. Arabayı park ettik ve garaja lazım olan şeyleri kitledik, arabayı iyice duvara yasladık ve uyuduk. Sabah bir adam pencereyi tıkladı elinde bir tepsi üstünde çay ve poğaça ile bizi ikram etti sonra bize ‘yolunuz açık olsun’ diye veda etti. 

Pandora's Box: My baby shot me down

We could have met. I lived around the corner. I used to go and buy bagels and milk in the square every morning. My place was a step from the square before I decided to move to another country. At night the square would always very lively and loud. Luckily I was on the top floor. I wouldn’t care about noise. My brain wouldn’t be sensitive about sound and light still.  In that city people learned to ignore the noise. In fact we used it to differentiate necessary and unnecessary ones.  The front windows faced the street while the back ones and the terrace looked at the Bosphorus. 

I never thought I’d stare for months at my windows from the other side; from a single room at the hospital. I knew there are, or now were as they don’t exist anymore, two hospitals at my street; a German and a public one just next to my building.  Both were always busy and the Emergency was just under my terrace. I would hear the noise of it now and then and rarely the crying of people after losing a relative. 

I never knew there was a police station next to the square behind the church. Never needed a police and screening my mind into these happy days I rarely saw any around. There were a few late restaurants and off-liners always open late at the square. I remember I went with friends after a long going out night to eat almost early morning. There would be lots of drunken people so perhaps police were around so safety I thought. 

The police never bothered me.  Instead I felt safer than seeing a regular drunk man at a dark street at night.  You could have been there at one of these nights having a Kebab. Who knows? But even if you haven’t saw me on a Kebab house on the square now you sure remember me. Are you an amateur or did you meant to? Did you aim at me or on the crowd? If so explain the drive to do it. Have you carried me to the ambulance? Do you follow me on my media? Are you a Facebook friend on my list? Do you feel guilty? Do you have pain? Do you still do the same job?   

I think of you a lot. With each hit of headache I have. I want to forgive you if you can forgive yourself. I cannot forgive a generation of ignorance ruling the entire world and me being lost inside it. But you must know that is it only love that can heal our scars.